Tags

, , , ,

Vandaag de dag dromen een hoop meisjes van een modellencarrière. Al een aantal jaren kunnen we meekijken met alle drama’s die de aspirant-modellen moeten doorstaan in America’s Next Top Model en alle varianten hierop. Ook modeontwerper blijkt een droombaan, getuige de bijvoorbeeld de programma’s Project Runway en Fashion Designer.

Voor deze programma’s het levenslicht zagen, schreven meisjes al naar tijdschriften als de Fancy en de Breakout! over hun droomcarrière. Maar niet alleen tegenwoordig is werken in de modeindustrie een droom voor veel vrouwen, vijftig jaar geleden was dat ook al zo.

Ook in de DDR was modellenwerk was een droom voor veel vrouwen:  de redactie van Sibylle ontving door de jaren heel wat brieven van lezeressen die graag model wilden worden. Zo wilde S. Berger uit Leipzig in 1962 graag mannequin worden. Haar werd aangeraden om een opleiding te volgen bij Sonja Voigt in Erfurt.  Ook werd er een artikel geplaatst over hoe aspirant-modellen zich konden voorbereiden op een modellencarrière.

Niet alleen modellenwerk was een droom. Meerdere lezeressen van Sibylle wilden graag in de mode werken. Het blad ontving regelmatig brieven van lezeressen die deze richting op wilden en om advies vroegen. In het juninummer uit 1959 werd een brief geplaatst van Gerda Kaliske. Kaliske wilde na haar middelbare school graag modeontwerpster worden en vroeg welke opleiding zij daarvoor nodig had. Het antwoord op haar brief kwam van de directeur Trapp van de Ingenieurschule fur Bekleidung in Berlijn, die schreef dat zij een opleiding kon volgen bij dit instituut. Hier leerden studenten in vier jaar ontwerpen, patroonmaken en kleding in elkaar zetten. Trapp waarschuwde wel dat lang niet iedereen modeontwerper kon worden:  ‘Nur die talentiertesten Bewerber können berücksicht werden, zumal die Anzahl der Studienplätze nicht groβ ist.’ Modeontwerpers in de DDR moesten volgens Trapp over bijzondere vaardigheden en eigenschappen beschikken omdat het een veelzijdig en verantwoordelijk beroep was. Alleen de meest getalenteerde studenten kwamen door de selectie heen. (Wat dat betreft is het tegenwoordig niet anders.)

Eind 1961 vroeg Renate Vogel advies hoe zij modeontwerpster kon worden. Zij kreeg te horen dat zij het beste een opleiding kon volgen aan de hogeschool voor beeldende kunsten in Berlijn. Ook verwees de redactie naar een eerder verschenen exemplaar van Sybille. In het vierde nummer uit datzelfde jaar waren er al tips geplaatst voor vrouwen die graag ontwerpster wilden worden. Ook in de jaren zeventig was een baan in de modeindustrie nog zeer gewild: in de rubriek ‘Beruf’ schreef de redactie dat werken in de mode voor veel meisjes een droom was.

Een carrière in de mode leek dus een droom voor vele vrouwen in de DDR, maar hierbij moeten wel kanttekeningen worden geplaatst. De doelgroep van het blad was immers geïnteresseerd in mode en cultuur en logischerwijs dus eerder gemotiveerd om een carrière in deze richting te kiezen. Ook zal de redactie brieven hebben geplaatst die hun doelgroep aansprak. Het beeld van de carrièrewensen en –mogelijkheden is dus wel enigszins gekleurd. Bovendien kan het zijn dat de redactie als voorbeeld heeft gefungeerd: die bestond grotendeels uit vrouwen die wél een verantwoordelijke baan hadden in de mode.  Hoofdredacteur Dorothea Melis had bijvoorbeeld gestudeerd aan de Hochschule für bildende und angewandte Kunst in Berlijn.

Hoe dan ook: talent, hard werken en voldoen aan de hoge maatstaf is zeker geen nieuw verschijnsel. Toch blijft de modeindustrie aantrekkelijk: glitter & glamour hadden en hebben een grote aantrekkingskracht. Op naar het 18e seizoen van America’s Next Top Model dan maar.

Advertenties