Tags

, , ,

Niet alleen make-up en mode was belangrijk voor de Oost-Duitse lezeressen, maar het figuur was dat ook: een passend gewicht was belangrijk. In het eerste nummer van Sibylle uit 1957 stond een artikel van de arts Dr. Kallophilus, getiteld ‘Vom sinn und unsinn der Abmagerungskuren’. In deze rubriek werd de lezeres ingelicht over de zin en onzin van afvallen. Allereerst moest de lezeres goed kijken of zij eigenlijk wel te dik was volgens de auteur: ‘Und wenn die Antwort nur kein Ubergewicht lauter? Dann, liebe Leserin, möchte ich Sie vor einer Abmagerungskur recht nadrüklich warnen!’

Afvallen werd dus niet aangemoedigd als de lezeres in kwestie al een passend gewicht had: zij werd nadrukkelijk gewaarschuwd om niet te gaan lijnen. Niet alleen zou dit schadelijk voor haar gezondheid zijn, het was volgens de dokter niet eens bevorderlijk voor haar aantrekkingskracht omdat ze anders lelijk werd: ‘Man wunscht sich einen Schlanken und straβen Körper, statt desen fürt beispielweise starker Fettschwund im Gesicht und am Hals zur Bildung neuer Haurfalten, die ihrem Träger plötzlich ein gealteres Aussehen verleihen, ein zuvor voller Busen wird durch den Abbau seines Fettgewebes zur schlaffen Hangbrust. Fur die Schonheit is dadurch wenig gewonnen.’  Een vrouw die te veel afgevallen was volgens de redactie van Sibylle dus niet mooi, omdat zij er ouder uitzag en hangborsten kreeg. Bij het artikel stond zelfs een tekening die illustreerde dat een vrouw met een gezond gewicht niet moest lijnen omdat ze daarvan lelijker werd. De illustratie toonde een vrouw voordat zij ging lijnen en nadat zij ging lijnen. Op het ‘voor’ plaatje stond een jonge, mooie en vrolijke vrouw met een vrouwelijk figuur en stevige borsten en billen. Op het ‘na’ plaatje stond dezelfde vrouw met een chagrijnig gezicht, een dunner figuur maar wel met hangborsten en –billen.

Maar de lezeres werd niet alleen gewezen op het nadelige cosmetische effect: ook was een te laag gewicht schadelijk voor de gezondheid. De effecten hiervan werden uitgebreid in het artikel beschreven: ‘Ehrfahrungsgemäβ magert erst der übriche Körper vollerändig ab, ehe such dese Fettpolster eingeschmolzen werden.’   Het hele artikel was er dus op gericht om vrouwen niet te laten lijnen tenzij ze overgewicht hadden. In latere artikelen in het tijdschrift werd dezelfde boodschap verkondigd. Dezelfde rubriek stond verderop in het blad nog een keer, met dezelfde boodschap en een soortgelijke illustratie. Ook in andere artikelen, geschreven door een andere auteur, werd dezelfde boodschap verkondigd. De gezondheid ging duidelijk voor het cosmetische effect, maar de boodschap werd wel zo verpakt dat ook ijdele vrouwen zich erin konden vinden.

Advertenties