Tags

, , , , , , , , , , , ,

Toen de ontwerper Christian Dior gevraagd werd naar het geheim van goed gekleed gaan, was dit zijn antwoord:

There is no key. If there were it would be too easy, rich women could buy the key and all their fashion worries would be over! But simplicity, grooming, and good taste-the three fundamentals of fashion-cannot be bought. But they can be learnt, by rich and poor alike.

Bovenstaand citaat is waarschijnlijk de reden dat er zoveel verschillende modebladen zijn. De partijbonzen van de Socialistische Eenheidspartij van Duitsland (SED) namen dit echter wel heel letterlijk. Volgens historicus Judd Stitziel begon de SED in de jaren vijftig een socialistische kledingcultuur te promoten in de DDR, als cultureel onderdeel van de beschavingsmissie voor een nieuwe socialistische samenleving (Kulturgesellschaft).

Dit was waarschijnlijk de reden dat modetijdschriften rond deze tijd in de DDR verschenen. Voor die tijd was het woord ‘mode’ taboe in de DDR: Oost-Duitse marxisten claimden dat het de kapitalisten vooral te doen was om de winst, wat natuurlijk niet wenselijk was in een socialistische samenleving. Bij het beschavingsoffensief stond de SED de oprichting van modebladen toe.

Het blad Sibylle zag het levenslicht in 1956, PRAMO (afkorting van Praktische Mode) verscheen voor het eerst in 1948 en het blad Modische Maschen werd opgericht in 1963. In de totalitaire staat stond media onder de controle van de SED, die ook de oplage bepaalde. De pers moest immers voldoen aan de politieke ideologie van het marxisme-leninisme en in overeenstemming met het politieke beleid zijn.

De SED wilde het imago creëren van een berufstätige Frau: een zelfverzekerde, verzorgde vrouw met simpele, elegante, vrouwelijke, stijlvolle en tijdloze kleding. Deze kleding was geschikt voor het werk en dus niet te sexy of te frivool. Idealiter was de Oost-Duitse vrouw mooi, liefst slank, jong en elegant. Was de vrouw in kwestie niet slank, dan kleedde zij zich in elk geval met smaak. De SED promootte ironisch genoeg dus een vrouw met klasse, in een klassenloze maatschappij.

Het beschavingsoffensief pakte alleen niet zo uit als de SED gewild had: de getoonde mode voldeed niet op alle fronten aan hun eisen. Slechts op twee punten voldeed deze aan de norm: de kleding was beslist vrouwelijk, en niet te sexy. Diepe decolletés of hoge splitten zijn vrijwel niet terug te vinden in Sibylle. Wel kunnen sommige getoonde kledingstukken in het tijdschrift frivool worden genoemd: deze waren bijvoorbeeld bewerkt met allerlei stenen, of waren bijzonder wijd. Ook veranderde de mode steeds mee met het westerse modebeeld (zie de eerdere posts Swinging Sixties en ‘die Vogue des Ostens’ ) en was daarom beslist niet tijdloos te noemen. Integendeel: juist doordat het modebeeld zo veranderde, kregen de lezeressen meer behoefte aan kleding omdat zij er modieus bij wilden lopen. De vrouwen kregen dus wel behoefte aan stijlvolle kleding, maar niet in overeenstemming met het sociale beleid. Juist hierdoor kwamen de gebreken van het socialisme aan het licht: er was nauwelijks goede kleding verkrijgbaar! In feite had het beleid van de SED dus een omgekeerd effect.

Advertenties